Para leer "Piel de Lobo 1" pincha aquí
En el exterior, la noche aullaba su lamento invernal y sus quejidos penetraban a través de las rendijas de la madera podrida. Xoán, el corpulento campesino que calentaba sus hombros junto a la chimenea, despegó con dedos enormes el cigarro de sus labios y lo arrojó a las llamas con desprecio, como si el tabaco hubiese dejado de proporcionarle uno de los pocos momentos de reláx que se permitía a diario. Habló con voz cansada y no exenta de ironía.
—Yo tampoco doy nada por esa piel... Aunque no por las mismas razones. Si a mí me hubiesen dado veinte duros por cada lobo muerto, hoy era rico, fíjate.
—¡Carallo, moi alto picas!—intervino el lobero—. Nin a Xunta de Extinción chegou a pagar nunca máis de dez pesos por animal adulto.
«¡Antón!, Traime un pouco de ise caldiño que tes—continuó, mirando de soslayo a la anciana, que rebañaba su cuenco—. ¡Péganseme as tripas ca Fame!
El labriego había abandonado su lugar frente al fuego e, ignorando el comentario de Mauro, se encaraba al hostelero.
—Mira, Antón... Yo no soy amigo de cuentos ni fábulas y, aunque también puedo contarte alguna, te digo solo lo que estos han visto—dijo, señalándose a los ojos con los dedos en forma de uve—.
«El primer año que marchamos a las talas de Sanabria, dejé a mi Ronco, el pastor alemán, donde mi suegro. Cuando volví, me dijo que había desaparecido... Me refirió que estaba harto de amarrarlo y que el can se le escapase. Lo busqué durante tres días. Y lo encontré... Muerto a dentelladas, mientras intentaba atravesar los montes de O Courel para... volver a casa.
Por primera vez, la anciana levantó el rostro de su plato de sopa. Hebras de plata vieja cruzaban surcos profundos y, en el fondo, titilaba el brillo de unos ojos que parecían volver del abismo. La joven que tenía a su lado, permanecía absorta en las evoluciones de la única mosca que, contra todo pronóstico, resistía tenazmente a los rigores del invierno.
—Es raro que los lobos se vayan al perro...—reflexionó Antón—.
—Igual, como tu oso, se metió en su territorio—replicó Xoán, con cierto sarcasmo—.Tengo visto muchas cosas, amigo... En Sanabria, raro era el día que algún paisano no gritaba, «¡lobo no cortello!», para dar el aviso. He llegado a ver hasta media docena atrapados en esos curros de piedras, como locos por salir, sin mirar siquiera para el cabrito que les tenían atado al poste. Porque son listos los cabrones, pero no tanto... Y con todo, no había forma de terminar con ellos, matas uno y nacen diez... Pero lo de mi Ronco... Como eso sí que no había visto nada. Era fuerte, como tres de esos demonios. Sin embargo, lo habían destrozado... A esas bestias les da lo mismo... Cabras, vacas, perros...
—Homes...
Todas las miradas confluyeron en el lobero, que había pronunciado la ultima e inquietante palabra.
—Hay mucho cuento en eso—terció el cantinero Antón—, pero yo estoy por conocer a alguien que me diga que sufrió un ataque de lobo... Y digo de lobo porque, seguro que los perros de Xoán no se lo piensan si te cruzas en su camino...
—¡Pois aquí o tes!—afirmó el llamado Mauro, recabando de nuevo la atención de todos los presentes... Incluida la joven de la mosca, que amparaba su curiosidad al cobijo de un raído mandil, de modo que, tan solo las pequeñas manos que lo sujetaban, cruzado al pecho, delataban su edad—.
—levo no oficio dende que era neno—continuó el trampero, recostándose en la silla, que crujió bajo su peso—. O meu pai foi lobeiro... e o meu avó, ata onde recordo. E sempre foi un oficio respectado. A nosa e unha loita entre iguais, cada un coas súas propias armas. Nós cazamos ou poñemos celadas, pero sempre no seu terreo, sempre solos. O lobo e astuto, non se deixa trolear tan fácil... E ten dentes, afilados como coitelos... E nunca vai solo, sempre en cuadrilla.
El lobero hizo una pausa ante el plato de caldo caliente que acababa de dejarle Antón e, introduciendo la cuchara con apetito, se la llevó a la boca dejando descuidadamente que el líquido escurrirse por su espesa barba.
—Pero aquela noite de luar...— prosiguió, apuntando con el cubierto de palo a los dos hombres que, desde uno y otro lado del mostrador, le contemplaban expectantes—. Aquela noite... pasoume o que nunca dixera... Colleume fora, e tiven que refuxiarme no caseto do bosque...
«Levaba días nos pasos da besta, mandado pola xente do pazo. Ben é certo que, o que me dixo o Cosme, o capataz, poñía os cabelos de punta...
«Xa levaban moito tempo sufrindo os mesmos ataques que outros veciños. Eles teñen rebaños nas terras altas, e iso de que o gando pase a noite nos pastos, é carne fácil para o lobo. ¡E a eles que lles importa! Unhas poucas máis ou menos. Ata lles divirte saír a cazar de cando en cando e purgar un sangue por outra... Pero as fieras fixéronse máis atrevidas. Chegaron a faltar galiñas do curral e algún cabrito. Roldaban pola noite e aullaban dándose aviso. Fixeron máis batidas e mataron a moitos lobos, e os ataques pareceron parar. Ata que un día... Desapareceu a filla. Según todos, era unha rapaza rara, de poucas palabras, que adoitaba dar longos paseos soa. Mesmo algunha vez perdeuse polos camiños e tiveron que saír a buscala....
«Todo isto contoumo o Cosme, claro... Que eu, deses estirados non sei nada...
«Pois esa última vez, o único que atoparon foi algúns anacos de roupa con sangue e pegadas de lobo...
«Non sei moi ben por que me mandaron chamar, cando ata entón, eles mesmos bastáronse para dar caza ás fieras... Tampouco lles preguntei... Pagaban ben.
Tan solo el crepitar de las llamas podía escucharse mientras el lobero interrumpía su historia por unos minutos, con el fin de apurar el contenido de su plato.
—Como dixen—continuó al fin, enjugándose los labios con el dorso de la mano—,andei días tras el. Seguín o rastro dunhas pegadas enormes, profundas na neve, de grandes zancadas. Tiña que ser un animal moi robusto e, ao que parecía, un cazador solitario, astuto, dos que non se deixan coller nas lazadas nin nos buracos.
«Ata aquela noite. Pensei que andaba moi preto de collelo, e apurei o tempo. Colleume a escuridade e optei por quedarme no refuxio. Non quería ter un traspié. Un é aínda áxil, pero non un imprudente… Aínda que algo si que o fun.
«Escoitaba gruñidos moi preto, e movementos estraños entre as árbores. Estaba seguro de que me roldaba, o moi cabrón. Quería asustarme para logo desaparecer co amencer, como todos. Pero a Mauro non lle asusta un lobo, por grande que sexa. Agarrei a escopeta e saín fóra. Era unha noite de lúa e, si esa besta andaba por alí, non se me ía a escapar.
«Con todo… non sei que pasou. Aquel animal era o demo. Parecía estar en todas partes…
El viejo trampero recordaba, con la mirada perdida y los nudillos marcados por la fuerza con la que sostenía la cuchara.
—Axiña que lle sentía correr detrás de min, como vía os seus ollos brillantes provocándome desde a espesura… Disparei varias veces, pero nada. Era unha sombra huidiza… Ata que se me acabou a munición. Entón si que sentín medo. Botei ás presas cara ao caseto… Pero estaba moi lonxe. Sentín á fiera dando zancadas por detrás, gruñendo, saboreando a súa presa… E entón…
Todos en la cantina parecían estatuas de sal, pendientes del final del relato. La joven había perdido interés por la mosca y ahora, sus enormes ojos negros, escudriñaban los del lobero.
—Bo, —concluyó Mauro tras unos segundos, soltando el cubierto y alzando ambas manos con las palmas abiertas, a modo de alabanza a algún dios desconocido—, estou aquí, non?
Una sonrisa de huecos tenebrosos se abrió en su rostro. Descubrió parte de su pecho y señaló una fea cicatriz, con forma de estrella, que se marcaba bajo la clavícula.
—Caín na miña propia trampa…—dijo riendo—. No puñetero buraco que eu mesmo cavei e que nin sequera recordaba. Unha estaca atravesoume o meu ombro. Uns centímetros máis e matoume… Pero sería unha morte rápida… No fondo, tiven sorte, a trampa salvoume a vida. Cando mirei á boca do hoyo, antes de perder o sentido… Non sei… A dor xogoume un mal truco, porque crin ver unha sombra enorme, de ollos brillantes, que ría, véndome no fondo, malferido.
«Cando espertei, era día. Como puiden, saín do buraco. Non había rastro da besta. Desde aquel día, non quixen saber nada máis daquelas terras, nin das xentes do pazo, nin daquel lobo maldito…
—¡Iso non era un lobo!
La anciana se había puesto en pie, tomando la palabra. Ahora, el crepitar del fuego en el silencio, parecía anunciar aquello que, ninguno de los presentes, se atrevía siquiera a pensar.

«Todo isto contoumo o Cosme, claro... Que eu, deses estirados non sei nada...
«Pois esa última vez, o único que atoparon foi algúns anacos de roupa con sangue e pegadas de lobo...
«Non sei moi ben por que me mandaron chamar, cando ata entón, eles mesmos bastáronse para dar caza ás fieras... Tampouco lles preguntei... Pagaban ben.
Tan solo el crepitar de las llamas podía escucharse mientras el lobero interrumpía su historia por unos minutos, con el fin de apurar el contenido de su plato.
—Como dixen—continuó al fin, enjugándose los labios con el dorso de la mano—,andei días tras el. Seguín o rastro dunhas pegadas enormes, profundas na neve, de grandes zancadas. Tiña que ser un animal moi robusto e, ao que parecía, un cazador solitario, astuto, dos que non se deixan coller nas lazadas nin nos buracos.
«Ata aquela noite. Pensei que andaba moi preto de collelo, e apurei o tempo. Colleume a escuridade e optei por quedarme no refuxio. Non quería ter un traspié. Un é aínda áxil, pero non un imprudente… Aínda que algo si que o fun.
«Escoitaba gruñidos moi preto, e movementos estraños entre as árbores. Estaba seguro de que me roldaba, o moi cabrón. Quería asustarme para logo desaparecer co amencer, como todos. Pero a Mauro non lle asusta un lobo, por grande que sexa. Agarrei a escopeta e saín fóra. Era unha noite de lúa e, si esa besta andaba por alí, non se me ía a escapar.
«Con todo… non sei que pasou. Aquel animal era o demo. Parecía estar en todas partes…
El viejo trampero recordaba, con la mirada perdida y los nudillos marcados por la fuerza con la que sostenía la cuchara.
—Axiña que lle sentía correr detrás de min, como vía os seus ollos brillantes provocándome desde a espesura… Disparei varias veces, pero nada. Era unha sombra huidiza… Ata que se me acabou a munición. Entón si que sentín medo. Botei ás presas cara ao caseto… Pero estaba moi lonxe. Sentín á fiera dando zancadas por detrás, gruñendo, saboreando a súa presa… E entón…
Todos en la cantina parecían estatuas de sal, pendientes del final del relato. La joven había perdido interés por la mosca y ahora, sus enormes ojos negros, escudriñaban los del lobero.
—Bo, —concluyó Mauro tras unos segundos, soltando el cubierto y alzando ambas manos con las palmas abiertas, a modo de alabanza a algún dios desconocido—, estou aquí, non?
Una sonrisa de huecos tenebrosos se abrió en su rostro. Descubrió parte de su pecho y señaló una fea cicatriz, con forma de estrella, que se marcaba bajo la clavícula.
—Caín na miña propia trampa…—dijo riendo—. No puñetero buraco que eu mesmo cavei e que nin sequera recordaba. Unha estaca atravesoume o meu ombro. Uns centímetros máis e matoume… Pero sería unha morte rápida… No fondo, tiven sorte, a trampa salvoume a vida. Cando mirei á boca do hoyo, antes de perder o sentido… Non sei… A dor xogoume un mal truco, porque crin ver unha sombra enorme, de ollos brillantes, que ría, véndome no fondo, malferido.
«Cando espertei, era día. Como puiden, saín do buraco. Non había rastro da besta. Desde aquel día, non quixen saber nada máis daquelas terras, nin das xentes do pazo, nin daquel lobo maldito…
—¡Iso non era un lobo!
La anciana se había puesto en pie, tomando la palabra. Ahora, el crepitar del fuego en el silencio, parecía anunciar aquello que, ninguno de los presentes, se atrevía siquiera a pensar.


